صحرای معروف

بوی خون و شیون از افلاک می آید/ گریه های خونی از امساک می آید

باز چون گل های لاله داغ می آید/ بر سیه رویی ام اشک زاغ می آید

باز در این دشت عرفان شاه می آید/ روی چون انجم درخشان ماه می آید

باز بحر وقالب عاجز گشت از تحریر/ چون که مولا برتر است از کون و از تقریر

باز بوی ربی ام یا رب شد مسموع/ در دیار عارفان انوار شد مجموع

باز دست عصمتش را کرد دست آویز/ تا که از بهرش شود تکمیل رستاخیز

آخرین پیمان عرفش را هم امضا کرد/ او مضمن کرد خون خود بس احیا کرد

چون که این قصه شد اندر این جهان مشهور/ سدره اندر آسمان هفت شد مهجور

ها هنا انشق صحراء من غم الآتی/ راه سوم گشت ظاهر نور او باقی

این تذهب کل وجه واصل بالضل/ خون مولا اشک لیلا ضامن این جل

این عروج و این عروف فانی فی الله/ تا که فردا چاک چاک و راجع بالله

کلک من خسته که خونین هجر نتوان رفت/ بی پر و بالت شدی عاجز بسی از تفت