خب

باز بوی شوم مهر می آید.

جای شکرش باقی است که اول و دوم مهر تعطیل است. پیش دانشگاهی هم برای خودش برزخی است. بین مدرسه و دانشگاه معلق هستی.باید زودتر بنویسم وگرنه می روم می بینم حاج آقا سلامت دارد سلام را می گوید. اذان هم چه بی سر و صدا می آید و وقت نماز می گذرد. خب، امسال به قولی کنکوری هستیم. در نهایت نتوانستم خودم را برای رفتن به حوزه قانع کنم. واقعیتش اشکال کار در اینجاست که هرکسی می تواند حوزه بخواند. پوشیدن لباس پیامبر(ص) لیاقت می خواهد. خب نظام کنکور هم چیز خوبی نیست. باید حذف شود. ولی فی الحال ما باید از این ماراتن عبور کنیم. ولی به هیچ وجه من رتبه ام را برای این که در آینده جیبم پر شود بالا نخواهم برد. که بی شک راه های بسیاری هست. ولی راه رسیدن به خدا یکی است. در هر حال بهترین راهکار الان این است این عمل مباح را هم خدایی بکنیم تا ولا فی الآخره من خلاق نباشیم. باید بهترین نتیجه ها را گرفت تا نگویند نتیجه ی وقت تلف کنی در نماز جماعت و هیئت همین است. باید برخاست و رتبه های کنکور را مصادره کرد. هدف من نه قبولی بلکه 1 است تا بگویم نام عاشق ابا عبدالله بر تارک عرصه ی علمی کشور می درخشد. و همه ی عشاق اهل بیت باید برخیزند تا بفهمانند معنی کربلا نیزه و شمشیر و فاجعه ی تاریخی نیست. باید کربلا را در همه جا شناساند. و باید زینت اهل بیت(ع) بود. شاید امروز از دوستان مدافع حرمم دور افتاده باشم و نتوانم با تفنگ و موشک از حرم دفاع کنم ولی من امروز از نام اهل بیت(ع) پاسداری خواهم کرد. منتهی امیدوارم خداوند تا این اندازه از من قبول کند و بعد از این ماموریت مرا به آرزویم برساند.